Kom aan mijn keukentafel........

Soms is het stil. Stiller dan je had gehoopt.

De telefoon gaat minder vaak. De agenda blijft leger. En ongemerkt gebeurt er iets in mij wat ik inmiddels herken: ik ga harder werken.

Nog een idee uitwerken.
Nog een aanpassing aan mijn website.
Nog een blog.
Nog beter uitleggen wat ik doe.

Alsof ik met nog meer inzet een beweging kan afdwingen.

Er zijn van die periodes waarin het oude niet meer klopt, terwijl het nieuwe zich nog niet heeft laten zien. Dat kan zijn als je met pensioen gaat. Als je afscheid hebt moeten nemen van iemand die je lief is. Als je relatie verandert. Als je kinderen uit huis gaan. Of als je merkt dat je leven om een andere koers vraagt.
We willen zo graag dóór.

Maar misschien vraagt zo'n periode juist om iets anders.

De afgelopen tijd hield één vraag me bezig. Misschien herken je die vraag niet eens als een vraag, maar meer als een gevoel.
'Ben ik eigenlijk nog wel op mijn plek?'.
Vanuit het systemisch werk kijk ik vaak naar de plek die iemand inneemt. Ik ontdekte dat ik diezelfde vraag ook aan mezelf moest stellen: welke plek neem ik in in het gezin waaruit ik geboren ben...... Niet om mezelf te veroordelen, maar uit oprechte nieuwsgierigheid.

Misschien gaat een plek niet alleen over waar jij wilt staan.
Misschien gaat het ook over waar het leven jou uitnodigt om te gaan staan.

Juist terwijl ik hierover nadacht, kreeg ik een aanvraag van iemand die binnenkort met pensioen gaat. Niet met de vraag hoe hij zijn tijd moest invullen, maar met een veel diepere vraag: 'Wie ben ik als dit hoofdstuk wordt afgesloten?'.

Ik realiseerde me dat dit precies de gesprekken zijn die mij raken. Gesprekken waarin niet meteen een oplossing hoeft te komen.
Waarin we eerst samen mogen kijken.
Waarin alles wat er is, er even mag zijn.

Zoals dat zo vaak gebeurt...

Aan een keukentafel, waar zo vaak 'het' gesprek begint.

En misschien is er ook in jouw leven een vraag die al een tijd met je meeloopt. Een vraag die je niet oplost door harder te werken of sneller te gaan, maar door er met aandacht bij stil te staan.

Misschien is stilte niet altijd leegte.
Misschien is het de ruimte waarin iets nieuws voorzichtig vorm krijgt.
Dat vraagt soms meer moed dan hard werken. En misschien begint zo'n nieuw hoofdstuk niet met een antwoord, maar met een goed gesprek.

De koffie staat klaar.

Voel je tijdens het lezen iets van herkenning? Misschien hoef je het niet meteen op te lossen. Soms is één goed gesprek genoeg om weer te zien waar beweging mogelijk is. Je bent van harte welkom aan mijn keukentafel, mijn 'magische plek'.