Tussen wachten en bewegen.....

Dit voorjaar merkte ik dat ik er minder ben in mijn praktijk.

Mijn aandacht gaat naar andere dingen die ook belangrijk zijn. Werk, mensen, het leven dat zich aandient en dat zich niet altijd laat plannen. Voor ik het weet ben ik daar volledig in opgegaan en schuift wat van mij is langzaam naar de achtergrond.

En toch blijft het wel ergens aanwezig.

Mijn verlangen om te werken op een manier die klopt voor mij. Om gesprekken te voeren die ergens over gaan. Om ruimte te maken voor wat gezien wil worden, bij mijzelf en bij anderen, ook als er nog geen woorden zijn.

Tegelijkertijd ken ik ook de gedachte dat ik niet alles zelf hoef te forceren. De gedachte dat wat voor mij bedoeld is, zich op het juiste moment aandient. Dat vertrouwen is er meestal wel. Maar het schuurt soms ook.

Want wachten kan heel stil worden.
En stilstand voelt voor mij niet als vertrouwen.

Misschien zit de beweging niet in groter of sneller, maar in iets anders. In mezelf niet uit het oog verliezen terwijl ik meebeweeg met wat er op mijn pad komt. In af en toe weer even terugkeren. Naar mijn werk. Naar wat voor mij van waarde is.

Laatst kreeg ik weer een melding dat iemand zich inschreef voor mijn nieuwsbrief.
Zomaar, zonder dat ik daar bewust mee bezig was.

Het was maar een klein moment, maar het deed me meer dan ik had verwacht. Alsof er even werd aangeklopt. Niet hard, maar duidelijk genoeg om het niet te negeren.

Misschien is dat wel hoe het werkt. Dat het leven af en toe iets teruggeeft, precies op het moment dat je het dreigt te vergeten.

En dat het dan aan mij is om weer een klein beetje ruimte te maken. Niet door het groots aan te pakken, maar door weer even aan te haken bij wat er al is.

Niet alleen wachten.
Niet alleen willen.
Maar blijven bewegen, op een manier die bij mij past.

Herkenning?..........